Jubileusz 240-lecia kościoła ewangelickiego w Goleszowie
W dniu 15 sierpnia Parafia Ewangelicko-Augsburska w Goleszowie świętowała jubileusz 240-lecia poświęcenia kościoła. Z tej okazji odbyło się uroczyste nabożeństwo, podczas którego kazanie wygłosił zwierzchnik Diecezji Katowickiej, bp Wojciech Pracki. Wydarzenie poprzedził poranek pieśni religijnej w wykonaniu chórów parafialnych, Diecezjalnej Orkiestry Dętej oraz Chóru „Jubilate Deo” z Mysłowic.
Jubileusz 240-lecia był okazją nie tylko do wspomnień, ale także do wyrażenia wdzięczności Bogu i ludziom, którzy przez ponad dwa wieki budowali i troszczyli się o goleszowską parafię. Podkreślano, że kościół to nie tylko zabytkowa budowla, ale przede wszystkim żywa wspólnota wierzących, która – jak przed wiekami – pragnie trwać w wierze i służbie drugiemu człowiekowi.
- Z okazji jubileuszu składam naszej goleszowskiej parafii serdeczne gratulacje oraz życzenia dalszego rozwoju, wielu inspirujących inicjatyw i integrujących wydarzeń. Niech kościół nadal pozostaje ważnym miejscem spotkań, dialogu i wspólnego działania dla całej lokalnej społeczności - duszpasterzom i parafianom życzyła dziś Sylwia Cieślar, wójt gminy Goleszów.
Zarys dziejów parafii
Historia goleszowskiej parafii nierozerwalnie łączy się z przemianami religijnymi, jakie przyniósł Patent Tolerancyjny cesarza Józefa II z 1781 roku, umożliwiający zakładanie zborów ewangelickich. Wkrótce, bo już w 1782 roku, ewangelicy z Goleszowa i okolic zaczęli tworzyć własną wspólnotę, korzystając z duchowego wsparcia parafii cieszyńskiej.
Rok 1785 stał się przełomowy – uzyskano pozwolenie na budowę domu modlitwy, który został poświęcony 15 sierpnia tegoż roku, dając początek samodzielnemu życiu parafialnemu. Wkrótce powstała także plebania i szkoła, a w 1789 roku parafia zyskała własnego pastora – ks. Andrzeja Orgónyego. Rozwijająca się wspólnota potrzebowała coraz większej przestrzeni, dlatego w 1793 roku wybudowano murowany dom modlitwy, a w kolejnych dekadach – wieżę i nowy kościół.
Najważniejszym momentem XIX wieku była budowa obecnej świątyni w stylu neoromańskim, której poświęcenie odbyło się w 1878 roku. Wnętrze kościoła zdobią m.in. kryształowe żyrandole z XIX wieku oraz dwa cenne obrazy: Ostatnia Wieczerza autorstwa Franciszka Mainhalta oraz Jezus błogosławiący dzieci.
W XX i XXI wieku świątynia była wielokrotnie modernizowana i restaurowana. Do ważniejszych prac należała przebudowa wnętrza w latach 1953–54, montaż nowej automatyki dzwonów i witraży w latach 2009–2010, a także renowacja elewacji i okien. W ostatnich latach, dzięki wsparciu parafian, samorządu gminy oraz darczyńców, odnowiono prezbiterium z ołtarzem i obrazami, ambonę oraz ściany świątyni. Zakończenie prac konserwatorskich zaplanowano na 2026 rok.